KUM SAATİ 12.11.2010
Türkiye, Avrupa Birliği üyesi olmadan da gelişebilen, kalkınabilen, Kemal Derviş’in temelini attığı ekonomik yapı üstünde krizleri bile nispeten kolay atlatabilen bir ülke.
Avrupasız da ülkedeki çarpıklıkları düzeltebiliyoruz, askerî vesayeti, yargının hukuksuzluğunu geriye itebiliyoruz.
Kürt meselesinde barış için ciddi adımlar atılıyor.
Avrupa ise ekonomik sorunlar yaşayan, siyasi açıdan ise kimsenin çok fazla ciddiye almadığı bir yapı.
Özellikle Almanya ve Fransa gibi bazı Avrupalı ülkeler gereksiz kaprislerle Türkiye’yi bıktırdı.
Kıbrıs konusunda ahmakça ve haksız davrandılar.
Türk kesimi Annan planını kabul ederken, bu planı şoven bir tutumla reddeden Rum kesimini AB üyesi yapıp, Türkiye’yi dışarıda bıraktılar.
Bu şartlarda Türkiye, Avrupa Birliği üyesi olmak için uğraşmalı mı?
Bence evet.
Hâlâ Avrupa Birliği’ne ihtiyacımız olduğuna inanıyorum.
Neden Avrupa’ya ihtiyacımız var?
Çok basit bir nedenden.
Biz ekonomide, siyasette, yargıda, Kürt meselesinde önemli adımlar atabiliyoruz ama bunları bir “sistem ve disiplin” içinde yapmıyoruz.
Öyle bir sistemimiz ve disiplinimiz yok.
Neticede her şey ülkenin başbakanının kararına bağlı.
Bugün Tayyip Erdoğan’ın, yarın başka birisinin ama hep “tek adamın” kararları belirliyor atılacak adımları.
Başbakan Erdoğan, bugün değişimin ritmini “seçimlere” göre ayarlıyor, yapılacak bütün değişimleri, yeni anayasa da dâhil Haziran seçimlerinin önemli kozu olarak elinde tutuyor.
Seçimlerden sonra bu vaatlerini gerçekleştirebilir.
Peki, ya gerçekleştirmezse?
22 Temmuz seçimlerinden sonra da yeni bir anayasa yapılmasını bekliyorduk ama yapılmadı.
“Milliyetçi” muhalefet Erdoğan’ı korkuttu.
Bu, Erdoğan’ın en büyük zaafı, onun MHP tabanının oyunu kazanma isteği ve kendi tabanından MHP’ye oy kaybetme korkusu, birçok politik adımının belirleyicisi olabiliyor.
MHP, kuvvetli bir koalisyon ortağı gibi.
Aralarındaki bütün kavgalara rağmen, “atılmayan” her adımda MHP’nin gölgesi var.
Bir ülke, tek bir adam tarafından, onun seçim hesaplarıyla ya da korkularıyla mı yönetilmeli?
Bence hayır.
Avrupa Birliği üyesi olduğumuzda, Kürt meselesi de, Alevi meselesi de, hukuk sorunları da, askerin duruşu da, başörtüsü anlaşmazlığı da, basın özgürlüğü de “insan hakları çerçevesinde” bir çözüme ulaşacak.
Bu çözümü, bir siyasetçi değil, kabul ettiğimiz “uluslararası” ölçülerden oluşmuş bir sistem belirleyecek.
Ben o “sistemin” Türkiye’ye yerleşmesini isteyenlerdenim.
Başbakan Erdoğan’ın “tek adam” yönetiminden korktuklarını söyleyenler, “sivil vesayet” zırvasını savunanlar neden bu korkularının panzehiri olan Avrupa Birliği üyeliğini desteklemiyorlar, anlamak epeyce zor.
Avrupa Birliği yolundaki en büyük engel, Kıbrıs Rum Kesimi gemilerine limanlarımızı açmamamız.
Türkiye, uluslararası diplomaside tam bir “yeteneksiz teknik adam” gibi davranıyor, “oyun içinde taktik değiştirmeyi” bir türlü beceremiyor, 1997’de kapadığı limanları bir daha açamıyor.
Bir karar veriyor ve sonra bu kararın “esiri” oluyor.
Biz 1997’de kapattığımız limanları açsak Türkiye’nin üyeliğine karşı çıkan Almanya ve Fransa gibi ülkeler çok zorlanacaklar, onların elindeki en büyük koz bu limanların kapalı olması çünkü.
Bize çok da dostça davranmayan ülkelerin eline “koz” vermenin Türkiye’ye ne yararı var? Kimse bunu anlatamıyor, anlatamaz da... MHP usulü hamasi laflardan başka bir açıklaması yok bu siyasetin.
Hadi Erdoğan bir disiplin ve sistem içine girmek istemediği için Avrupa Birliği yolunda ayak sürüyor, peki muhalefet neden Erdoğan’ı zorlamıyor, “tek adam” yönetiminden çok korkanlar neden “tek adam” yönetimini bitirecek bir sistemi istemiyor?
Çünkü onların manasız ve hamasete dayalı saçmalıklarını “siyaset” diye yutturmaları mümkün olmayacak biz AB üyesi olduğumuzda.
Onlar da başka türlü siyaset yapmayı bilmiyor.
Limanlar da onların bu yeteneksizliği yüzünden bir türlü açılmıyor.
Bunu da bize “ulusal çıkar” diye yutturuyorlar.
ahmetaltan111@gmail.com
Ahmet Altan - Avrupa etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Ahmet Altan - Avrupa etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
15 Kasım 2010 Pazartesi
6 Ekim 2010 Çarşamba
Ahmet Altan - Avrupa
KUM SAATİ 05.10.2010
Eğer CHP, başörtülü kızların saçlarının “ne kadarı görünmeli” saçmalığına harcadığı enerjinin yarısını Türkiye’nin Avrupa Birliği üyeliği konusunda harcasaydı, hükümeti perişan ederdi.
Ama nerede öyle bir muhalefet?
Mehmet Altan yıllardır yazıyor, dün de Radikal Erdal Güven’in yazısını manşet yapmıştı.
Türkiye, beş yıl önce büyük bir sevinçle Avrupa Birliği’ne adaylığını üyeliğe çevirmek için “müzakerelere” başladı.
Müzakere edilecek 35 konu vardı.
Her bir konu açılacak, müzakere edilecek, Türkiye bu konularda Avrupa standardına ulaşmasını sağlayacak düzenlemeleri yapınca da o “konu” kapanacaktı.
Biz bu 35 konudan sadece on üç tanesini müzakere etmeye başlamışız.
Sadece bir tanesini sonuçlandırmışız.
Bizimle aynı tarihlerde müzakerelere başlayan Hırvatistan ise 35 konudan yirmi ikisini müzakere etmiş, gereğini yapmış ve sonuca bağlamış.
Bizim bu kadar geride kalmamızda Avrupalıların da payı var.
Kıbrıs konusundaki anlaşmazlıklar yüzünden sekiz konu müzakereye açılamıyor, beş konuya ise Türkiye’nin üyeliğine karşı olan ülkeler ambargo koymuşlar.
On üç konu tartışılamıyor, dosyaları açılamıyor.
Tartışılması gereken konuları da biz tartışmak için bir istek göstermiyoruz.
Şimdi Avrupalıların gerek Kıbrıs konusunda, gerekse aramızdaki anlaşmalar nedeniyle hakkımız olan “üyelik” konusunda dürüstçe davranmadıkları, kendi sözlerini çiğnemeye razı oldukları bir gerçek.
Ama başka bir gerçek daha var.
O da, biz AB üyesi olsak da olmasak da bu 35 konuda yapılacak değişikliklerin bu ülkede yaşayan insanların lehine olması.
De ki Avrupa bizi üyeliğe kabul etmeyecek, biz kendi çıkarımıza olan değişiklikleri yapmayacak mıyız?
Bu ülkenin iktidarı ve muhalefeti, bu ülkenin yararına olan gelişmeleri gerçekleştirmeyi bir politika haline getirmeyecek mi?
Muhalefet partileri, Avrupa standartlarında bir demokrasiden ürktükleri için Türkiye’nin Avrupalı bir ülke olmasına sıcak bakmıyorlar.
Muhalefet politikacılarına ve muhalefetin medyasına baktığınızda hepsinde aynı “diktatörlükten korkuyoruz” çığlıklarına rastlıyorsunuz ama “diktatörlükten” korkan bu insanlar Avrupa’nın “demokrasisinden” de korkuyorlar.
Onun için muhalefet AKP’yi Avrupa konusunda sıkıştırmıyor.
Hâlbuki AKP’nin belki de en zayıf noktası AB üyeliği.
Çünkü AKP, Avrupa standartlarını kabul etmenin kendi siyasi gücünü zedeleyeceğinden korkuyor ve ayak sürüyor.
Avrupa standartları insanların daha iyi yaşaması için “kurallar” getiriyor ama bu kuralları uygulamaya koyduğunuzda, disipline girecek birçok sektör hükümete kızacak, iktidar da onları kızdırmak istemiyor.
Peki, “kural dışı işler” yapan sektörleri kızdırmaktan korkan iktidar, sürekli o sektörler tarafından kazıklanan halkın kızgınlığından niye korkmuyor?
Çünkü halk kazıklandığını bilmiyor.
Kimse de ona nasıl kazıklandığını anlatmıyor.
Bütün her şeyi bir yana bırakın, sadece “gıda” konusunda hükümetin neler yapmadığına bakın.
Türkiye, bu konuda gerekenleri yapsa, halk bakterili et yemeyecek, zehirlenmeyecek, hamileler çocuklarını düşürmeyecek.
Ama halk, bakterili et yediğini bilmiyor, zehirlendiğini bilmiyor, hamilelerin çocuklarını bu yüzden kaybettiğini bilmiyor.
Medya onlara bu gerçekleri anlatmıyor, muhalefet de bu gerçekleri anlatmıyor.
İktidar da, “zehirlendiğini bilmeyen halkın zehirlenmesini önleyeceğim diye et ürünlerini imal edenleri niye kızdırayım” diyor, “nasıl olsa zehirlendiğini bilmeyen halkın benden temiz gıda talebi yok.”
Muhalefet “demokrasiden” korktuğu için, iktidar da “oy kaybetmek” istemediği için birlikte “halkın zehirlenmesine” göz yumuyorlar ve Avrupa standartlarının buraya gelmesi için çaba göstermiyorlar.
AB’nin “standartları” burada yaşayan halk için yararlı.
Halkı düşünen bir siyasi parti olsa o standartları gerçekleştirmek için çabalar.
Ama bunun için halkı uyaran bir medya ve hakkını talep eden bir halk gerekiyor tabii.
Halkın sesi çıkmadığı sürece buranın politikacıları o insanların zehirlenmesine ses çıkarmaz çünkü.
O yüzden de “müzakere dosyaları” bir türlü açılmıyor işte.
Eğer CHP, başörtülü kızların saçlarının “ne kadarı görünmeli” saçmalığına harcadığı enerjinin yarısını Türkiye’nin Avrupa Birliği üyeliği konusunda harcasaydı, hükümeti perişan ederdi.
Ama nerede öyle bir muhalefet?
Mehmet Altan yıllardır yazıyor, dün de Radikal Erdal Güven’in yazısını manşet yapmıştı.
Türkiye, beş yıl önce büyük bir sevinçle Avrupa Birliği’ne adaylığını üyeliğe çevirmek için “müzakerelere” başladı.
Müzakere edilecek 35 konu vardı.
Her bir konu açılacak, müzakere edilecek, Türkiye bu konularda Avrupa standardına ulaşmasını sağlayacak düzenlemeleri yapınca da o “konu” kapanacaktı.
Biz bu 35 konudan sadece on üç tanesini müzakere etmeye başlamışız.
Sadece bir tanesini sonuçlandırmışız.
Bizimle aynı tarihlerde müzakerelere başlayan Hırvatistan ise 35 konudan yirmi ikisini müzakere etmiş, gereğini yapmış ve sonuca bağlamış.
Bizim bu kadar geride kalmamızda Avrupalıların da payı var.
Kıbrıs konusundaki anlaşmazlıklar yüzünden sekiz konu müzakereye açılamıyor, beş konuya ise Türkiye’nin üyeliğine karşı olan ülkeler ambargo koymuşlar.
On üç konu tartışılamıyor, dosyaları açılamıyor.
Tartışılması gereken konuları da biz tartışmak için bir istek göstermiyoruz.
Şimdi Avrupalıların gerek Kıbrıs konusunda, gerekse aramızdaki anlaşmalar nedeniyle hakkımız olan “üyelik” konusunda dürüstçe davranmadıkları, kendi sözlerini çiğnemeye razı oldukları bir gerçek.
Ama başka bir gerçek daha var.
O da, biz AB üyesi olsak da olmasak da bu 35 konuda yapılacak değişikliklerin bu ülkede yaşayan insanların lehine olması.
De ki Avrupa bizi üyeliğe kabul etmeyecek, biz kendi çıkarımıza olan değişiklikleri yapmayacak mıyız?
Bu ülkenin iktidarı ve muhalefeti, bu ülkenin yararına olan gelişmeleri gerçekleştirmeyi bir politika haline getirmeyecek mi?
Muhalefet partileri, Avrupa standartlarında bir demokrasiden ürktükleri için Türkiye’nin Avrupalı bir ülke olmasına sıcak bakmıyorlar.
Muhalefet politikacılarına ve muhalefetin medyasına baktığınızda hepsinde aynı “diktatörlükten korkuyoruz” çığlıklarına rastlıyorsunuz ama “diktatörlükten” korkan bu insanlar Avrupa’nın “demokrasisinden” de korkuyorlar.
Onun için muhalefet AKP’yi Avrupa konusunda sıkıştırmıyor.
Hâlbuki AKP’nin belki de en zayıf noktası AB üyeliği.
Çünkü AKP, Avrupa standartlarını kabul etmenin kendi siyasi gücünü zedeleyeceğinden korkuyor ve ayak sürüyor.
Avrupa standartları insanların daha iyi yaşaması için “kurallar” getiriyor ama bu kuralları uygulamaya koyduğunuzda, disipline girecek birçok sektör hükümete kızacak, iktidar da onları kızdırmak istemiyor.
Peki, “kural dışı işler” yapan sektörleri kızdırmaktan korkan iktidar, sürekli o sektörler tarafından kazıklanan halkın kızgınlığından niye korkmuyor?
Çünkü halk kazıklandığını bilmiyor.
Kimse de ona nasıl kazıklandığını anlatmıyor.
Bütün her şeyi bir yana bırakın, sadece “gıda” konusunda hükümetin neler yapmadığına bakın.
Türkiye, bu konuda gerekenleri yapsa, halk bakterili et yemeyecek, zehirlenmeyecek, hamileler çocuklarını düşürmeyecek.
Ama halk, bakterili et yediğini bilmiyor, zehirlendiğini bilmiyor, hamilelerin çocuklarını bu yüzden kaybettiğini bilmiyor.
Medya onlara bu gerçekleri anlatmıyor, muhalefet de bu gerçekleri anlatmıyor.
İktidar da, “zehirlendiğini bilmeyen halkın zehirlenmesini önleyeceğim diye et ürünlerini imal edenleri niye kızdırayım” diyor, “nasıl olsa zehirlendiğini bilmeyen halkın benden temiz gıda talebi yok.”
Muhalefet “demokrasiden” korktuğu için, iktidar da “oy kaybetmek” istemediği için birlikte “halkın zehirlenmesine” göz yumuyorlar ve Avrupa standartlarının buraya gelmesi için çaba göstermiyorlar.
AB’nin “standartları” burada yaşayan halk için yararlı.
Halkı düşünen bir siyasi parti olsa o standartları gerçekleştirmek için çabalar.
Ama bunun için halkı uyaran bir medya ve hakkını talep eden bir halk gerekiyor tabii.
Halkın sesi çıkmadığı sürece buranın politikacıları o insanların zehirlenmesine ses çıkarmaz çünkü.
O yüzden de “müzakere dosyaları” bir türlü açılmıyor işte.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)